روزت مبارک

چه عجیب است این پیمان؛
جسم را در مسکنت جای می دهی،اما روح را رها می سازی؛
.تا به سوی فردای خویش بشتابد
.بی هوس یافتن تکرارت در من
.دیر است برای از تو نوشتن
.چراغ کم سو گشته
چرا اینقدر آرامی؟مگر نمی دانی کجای کارم؟
.آری؛در آرزوی کشیدن نقش شیرین تلخی هایت بر پوسته ی نازک رابطه
هر چند می دانم خشم تو خاموش گر چراغ های بین ماست؛
ولی دوست دارم خشمگین شوی تا تو را ببخشم
.که لااقل خود را بفریبم که یک بار تو مدیون من شدی نه من مدیون تو
..............دوستت دارم